Lola rennt zoals gezien door Baruch de Spinoza, lezenslijper en filosoof

recensie van de film 'Lola rennt' zoals gezien door Baruch de Spinoza, lenzenslijper en filosoof

Toeval bestaat niet

In de film 'Lola rennt' van regisseur Tom Tykwer uit 1998, zien we de jonge vrouw Lola die eenzelfde 20 minuten uit haar leven drie keer meemaakt. Niet het rustigste stukje, ze moet haar vriend Manni zien te redden door binnen 20 minuten 10.000 DM te produceren, anders zal hij vermoord worden door zijn criminele vrienden. Vrijwel de hele film rent ze, probeert geld los te peuteren van haar vader, botst tegen dingen en mensen op, krijgt nét wel, nét niet een ongeluk. Heel onrustig werd ik ervan, dat gerén en die opzwepende muziek… 'Hardlopers zijn doodlopers' is geloof ik een nieuwe spreuk in deze tijd? Well, I agree!

De toon wordt gezet aan het begin wanneer we allerlei klokken zien uit verschillende perioden uit de mensheid en uit verschilende culturen als verwijzing naar de eeuwigheid. Een voice-over wijst ons op het mysterie van de mens: 'Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Waar gaan we naartoe? Hoe denken we iets te weten? En waarom geloven we überhaupt iets?; vraagt hij. Ik zeg: vertrouw op God en verlies je niet in je noodlottige passies, daar komt alleen maar ellende van en daar wordt je niet gelukkig van. Je vragen zijn meteen beantwoord indien je vertrouwt op de onmetelijke goedheid en wijsheid van God. 'Iedere vraag roept weer een nieuwe vraag op' zegt de voice-over terecht. Maar is dit nu de manier om die vragen te proberen te beantwoorden: 'het is altijd weer dezelfde vraag, en hetzelfde antwoord' 'De bal is rond en het spel duurt 90 minuten, al het andere is puur theorie'

Ja zo kun je alles wel goed praten! Maar niet dat je 90 minuten onzin laat zien.

Iedere keer dat Lola haar stukje misère al rennend en botsend opnieuw beleeft, is het het toeval dat bepaalt of ze danwel haar vriend Manni weet te redden, danwel zelf sterft, danwel dat beiden blijven leven. Maar dat is toch helemaal niet nodig! Alles is immers al voorbeschikt en de drie variaties op de eeuwigheid zijn een leuk fantasietje, Spielerei, maar meer niet. In de eeuwige substantie ligt alles al vast zoals door onze goede God beschikt. Tijd is niet op te delen in stukjes die dan weer dit, dan weer dat resultaat opleveren. En zo leuk is het allemaal niet, Lola blijkt een rotvader te hebben die meer aan zichzelf denkt dan aan haar, het enige lichtpuntje vind ik de liefdevolle onvoorwaardelijke toewijding van Lola aan haar geliefde Manni. Ze heeft heel wat voor hem over. En ze laat zich niet door het onontkoombare lot uit het veld slaan, nee, ze gaat de uitdaging haar vriend te redden zonder nadenken aan. Liefdevol maar dwaas, dom maar ontroerend. Ze had beter even haar verstand kunnen gebruiken. Wie altijd zijn verstand blijft gebruiken en zijn passies weet te beteugelen is pas echt vrij. We krijgen in het leven niet drie keer of vaker de kans om ons leven goed te leven, ondanks of dankzij alles dat zich voordoet. We hebben, in tegenstelling tot de alomvattende alomtegenwoordige eeuwige God, maar één, kort leven en dat kunnen we het beste met rust en verstand tegemoet treden. Er valt niets te kiezen, dát is onze enige keuze. Wie zich wil laten meeslepen in een redeloze, door passie overheerste fantasie moet hier vooral naar gaan kijken, maar ik vind het -excusez le mot- bullshit.