Toeval bestaat, maar wat je ermee doet, is waar het om gaat!

'Lola rennt' gezien door Jean Paul Sartre, schrijver en existentialist

Toeval bestaat, maar wat je ermee doet, is waar het om gaat!

In de film 'Lola rennt' van regisseur Tom Tykwer uit 1998, zien we hoe de jonge vrouw Lola dezelfde 20 minuten uit haar leven drie keer opnieuw meemaakt. Drie kansen om een andere keuze te maken, steeds nieuwe omstandigheden die om een reactie vragen. DIe reactie, die is aan haar. Niemand anders dan Lola zelf, heeft vervolgens dan ook de verantwoordeljkheid voor de gevolgen van haar keuzes. En zo schept ze zelf drie keer opnieuw haar eigen ZIN, ze máákt er wat van, hoe moeilijk de omstandigheden ook worden. En die wórden moeilijk! Maar laat ik bij het begin beginnen.

De opmaat van het verhaal wordt gevormd door beelden van verschillende uurwerken uit verschillende tijdperken en verschillende culturen. Ze verwijzen naar het wegtikken van de tijd, de eeuwigheid. Een voice-over stelt ons als kijker een paar behoorlijk existentiële vragen: 'Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Waar gaan we naartoe? Hoe denken we iets te weten? En waarom geloven we überhaupt iets?' vraagt hij. Vragen die ieder voor zichzelf moet beantwoorden en waarop geen kant-en-klaar antwoord te geven is. Lola ziet zichzelf aan het begin van de film geconfronteerd met het volgende probleem: ze kan haar vriend Manni alleen redden als ze hem binnen 20 minuten 10.000 DM brengt die hij een stel criminelen moet teruggeven. Waar gelooft Lola in? In Manni! In de goede afloop, in haar eigen kunnen! Hoe absurd de situatie ook, op overtuigende wijze en met meeslepende muziek neemt de regisseur ons mee op reis in drie mogelijke universums. We zien Lola de hele film rennen. Soms botsend tegen mensen wiens verdere leven ook wordt gevormd door enerzijds het toeval en anderzijds hun keuze hoe daarmee om te gaan. Soms zien we daar dan ook een glimp van. Zo wordt ieders leven niet bepaald door het toeval zelf, maar wat men daarmee doet. In 'Lola rennt' levert dit drie keer een totaal ander resultaat op.

Lola is iedere keer vrij om te kiezen op het moment dat Manni haar in volledige paniek belt. Alledrie de keren kiest ze ervoor haar instinct te volgen. Ze had het ook NIET kunnen doen. Wellicht was het interessant geweest, te zien wat dáár het gevolg van zou zijn geweest... Misschien is haar snelle reactie ook het gevolg van een veel eerder genomen besluit Manni sowieso te redden, mocht het noodlot daar ooit om vragen... Ze toont namelijk geen enkel moment van twijfel. Iedere keer kiest ze er zélf voor om haar passie te volgen, niet gehinderd door de traditionele rolpatronen die voorschrijven dat mannen vrouwen redden in films, en niet andersom. Lola is daarmee een moderne heldin, die ons met haar verhaal een spiegel voorhoudt: wat zouden wij doen als ons zoiets zou overkomen. Wat zouden wij kiezen? Zouden we reageren zoals van ons verwacht wordt, zoals ons authentieke zelf ons ingeeft, zouden we vluchten voor de situatie of de uitdaging aangaan?

Al met al een boeiende en interessante film die de juiste vragen stelt, voor wie ze zien wil...